เจ้าปลาน้อย

ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าวันนี้อารมณ์ดีหรืออารมณ์เสีย จะว่าอารมณ์ดีก็ได้นะ แบบว่าแต่งเรื่องใหม่ไปได้แล้ว 1 ตอนถ้วน!!!

ก๊าก ชื่อเรื่องก็ยังตั้งไม่ได้ ฉันเกลียดที่สุดคือการตั้งชื่อเรื่อง "เซ็งจิต"

แต่ว่าเรื่องก็ดำเนินไปได้ด้วยดี ก็โอเค จุดไคลแมกส์หาได้แล้ว จุดจบหาได้แล้ว ทีนี้ก็คงดำเนินเรื่องได้เรื่อยๆแล้วล่ะ โฮะๆๆๆๆๆๆ

แต่อารมณ์เสียด้วยเหตุผลบางประการเล็กน้อย ต่อมอิจฉาริษยาระเบิด อย่างนี้ต้องนินทา -*- (เอานิสัยเดิมออกมาอีกและ) มันต้องได้รับการระบาย ด้วยการ "ไปนั่งในส้วมแล้วกรี๊ดๆ"

มันคือด้านมืดของนักเขียน

ไว้ก่อนเดี๋ยวมาอัพต่อ ตอนนีเครียดดดดดดดดด

เนื่องจากไปเยี่ยมหลายๆบอร์ดมาเห็นเขาแต่งคอสเพลย์กัน เราก็อยากทำบ้างเนื่องจากไม่เค้ยไม่เคยลองมาก่อน แต่นี่เป็นคอสเพลย์ราคาถุกที่เอาของรอบด้านมาหยิบๆใส่กันๆ เรามาดุคอสเพลย์นามว่า "ปลาน้อยเรนเจ้อ" เถอะ

อุปกรณ์

1. หมวกช้างของนังฉิ่ง

2.หน้ากากอุตร้า

3.ผ้าคลุม (ที่เกิดจากการใช้ผ้าเช็ดตัวเก่าๆมาประยุกต์)

เนื่องจากอุปกรณ์ผ่านไปแล้ว เรามาดูของจริงกันเถอะ เทคนิคนี้อาศัยความกล้าของคุณเท่านั้น จำเอาไว้ -___-(โหมดเคร่งขรึมสุดตรีน)

แทน แทน แท้นนนนนนนนนนน

"แปลงร่างเป็น...."

"ปลาน้อยเรนเจอร์!!!"

จบและคอสเพลย์อย่างง่ายๆของปลาน้อย ก๊ากกกกกกกก

มาระบายอารมณ์กันต่อ วันนี้ไปพันทิพย์ว่าจะไปซื้อกล้องถ่ายรุป เจ้าจอร์ชแมร่งแพงสุดริด ปลาน้อยก็เลยไม่ได้ซื้อ เราก็เลยไปซื้อบัตรเติมเงินและดูหนังสือตัวเอง อิอิ

ขากลับก็กลับมอเตอร์ไซด์รับจ้าง ไม่รู้มันทะเลาะกับเมียรึเปล่า ขับเร็วอย่างกับจรวด จะบ้าตาย มันโมโหไม่ว่า ตอนนั้นเราก็ท่องนะโมหลายรอบเลยนะ มันคงใจเย็นขึ้นเลยเอามือถอดหมวกกันน็อคขณะขับรถ เราก็มันคงเย็นลงอันเนื่องจากสปีดนิดหน่อย แล้วก็มาสงสัยว่า

"มือทั้งสองข้างของมันถอดหมวก แล้วมันเอาอะไรจับพวงมาลัยวะ!"

เท่านั้นล่ะ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จะไม่นั่งมอเตอร์ไซด์ตลอดชีวิตตตตตตตตตตตตตตต

หลังจากได้อ่านบล็อคนี้ไม่รุ้ว่ายอดขายหนังสือจะตกหรือเปล่า เห็นบอกอย่างเห็นปลาน้อยมากปลาน้อยเลยจัดให้ และนี่ก็เป็นด้านมืดของนักเขียนสวยคนหนึ่ง...เธอมีนามว่า...

ปลาน้อยร้อยชั่ง

ปล...ภาพนี้จัดทำโดยคุณพ่อของอิฉันเอง ตอนถ่ายไปก็หัวเราะไป ส่วนพี่สาวฉัน(แม่เลี้ยง)ได้แต่ส่ายหน้าแล้วก็พูดแต่ว่า "การเขียนหนังสือทำให้มันเปลี่ยนไป" เด็กดีอย่าเอาอย่างนะคะ -*-

--------------------------------------------

รักใช่ไหม..(คูณ 3 ซุปเปอร์แกงค์)

มันเกิดในหัวใจ ไม่อาจจะเข้าใจ ว่าความรู้สึกนั้นแปลก

เมื่อได้พบเธอทุกครั้ง จิตใจมันคอยหวั่นไหว

ทุกทีได้พบกัน ทุกทีได้พูดกัน ฉันเองรู้สึกเขินอาย

แต่ในหัวใจลึกๆ อยากพบและอยากเจอเธออย่างนี้

นี่ใช่ไหม...ที่เขาเรียกกันว่ารัก เพราะฉันไม่เคยได้รู้จัก รุ้สึกกับใครสักที

นี่ใช่ไหม..เมื่อฉันมีใจกับเธออย่างนี้ ทุกเวลา สิ่งที่เกิดในหัวใจคือรักเธอ

ไม่อยากสบสายตา ไม่อยากจะพูดจา เพราะกลัวเธอจะรู้ใจ

แต่ในหัวใจลึกๆ ยังหวังไว้ว่าเธอคงจะรู้...